‘Kinderen keken toe hoe hun moeder werd vermoord’

‘Kinderen keken toe hoe hun moeder werd vermoord’

Door: Marco Willemse
5-11-15 – 19:20

Dader richtte bloedbad aan in woning Hoevelaken

De woning waar het drama zich afspeelde ligt pal tegenover de school van de kinderen © AD.

De in Rusland geboren Victoria Retsjkina is mogelijk vermoord onder de ogen van haar vijf kinderen. De drie meisjes en twee jongens, allen in de basisschoolleeftijd, staan woensdagmiddag plotseling op de stoep bij de buren in Hoevelaken. Als buurman Jan van Uffelen open doet, stamelen de oudste twee dat hun moeder dood is. Zijn vrouw ontfermt zich over de kinderen. Van Uffelen besluit het huis van de familie binnen te gaan. ,,Ik was er maar kort, omdat ik zag dat ik niks meer uit kon richten. De buurvrouw lag dood in huis. Ik ben meteen terug gegaan naar mijn huis. Een andere buurman had op dat moment al gebeld met 112.”

De kinderen waren niet in staat om te praten. Ze hebben bij ons gezeten totdat de politie het overnam

Jan van Uffelen

De recherche deed gisteravond uitvoering onderzoek in de woning aan de Frans Tromplaan © AS Media.

Van Uffelen en zijn vrouw weten niet wat zich heeft afgespeeld in de woning. ,,Totdat de kinderen aanbelden, hadden we geen idee. Ik heb ook niemand gezien toen ik het huis binnen ging. De kinderen waren niet in staat om te praten. Ze hebben bij ons gezeten totdat de politie het overnam.”

Het verhaal dat de ochtend na de moord rondgaat in de buurt is dat de dader een bloedbad aanrichtte in de woning. Bewoners zeggen dat de vrouw de keel is doorgesneden. Een vrouw die  in haar ochtendjas de deur open doet, slaat uit vertwijfeling de handen voor haar mond. ,,Waarom moest dit gebeuren? En waarom op z’n vreselijke manier en in het bijzijn van de kinderen? Die moeten verder zonder hun moeder en met een levensgroot trauma. Voor een normaal mens is dit niet te begrijpen.”

Haar kinderen waren ook van die plaatjes. Lief en beleefd ook. Dat zij dit moeten meemaken, is te gruwelijk voor woorden

Buurtbewoner

Beeldschoon
De straat is volgens buurman Van Uffelen diepbedroefd over de dood van Victoria. De alleenstaande moeder was een aardige vrouw die het beste voor had met haar kinderen, zeggen buurtbewoners. ,,Ze was beeldschoon, een beetje teruggetrokken maar altijd vriendelijk”, vertelt een vrouw, die vier deuren verderop woont. ,,Haar kinderen waren ook van die plaatjes. Lief en beleefd ook. Dat zij dit moeten meemaken, is te gruwelijk voor woorden.”

De school van de kinderen – bijzondere basisschool  op neutrale grondslag ’t Blokhuus – staat recht tegenover het rijtje huizen waar het gezinsdrama zich afspeelde. Moeders met betraande gezichten zoeken donderdagochtend steun bij elkaar op het schoolplein. Iedereen kende wel één van de kinderen. Velen kenden ook Victoria. Directeur Jos Berens heeft de ouders in alle vroegte bijgepraat, vertelt hij met een brok in de keel. ,,Het is vréselijk. Ik heb er bijna geen woorden voor. Ouders leven mee, maar er is ook ongerustheid over de veiligheid van hun eigen kinderen. Dat soort emoties komen los. We kunnen terugvallen op een deskundige van de GGD. Verder blijven we de ouders zo goed mogelijk informeren. Niemand is nu gebaat bij onduidelijkheid en halve waarheden”, aldus de directeur.

Tripoli

De relatie tussen Victoria en Fathi A. (inmiddels haar ex-man) komt in het voorjaar van 2013 onder druk als de oudste twee kinderen na een vakantie in Libië door toedoen van hun vader niet mee terug kunnen reizen naar Nederland. De tweeling van tien wordt ondergebracht bij familie van A. in een dorp op anderhalf uur rijden van de hoofdstad Tripoli. A. pendelt de maanden erna op en neer tussen Hoevelaken en zijn geboortegrond, de smeekbedes van zijn vriendin negerend.

Strafrechtadvocaat Brian de Pree uit Amersfoort trekt zich het lot van de vrouw aan en begint belangeloos een zaak tegen A., die het ontvoeren van zijn kinderen wordt verweten. In juli 2014 wordt hij gearresteerd bij station Hoevelaken. Dankzij bemiddeling van De Pree belt A. zijn broer met het verzoek om samen met de meisjes naar Nederland te vliegen. Op 1 augustus 2014 is de tweeling weer thuis. In afwachting van zijn berechting wordt A. tijdelijk op vrije voeten gesteld.

Bezoekrecht
Opnieuw werpt De Pree zich op om te bemiddelen, nu in het bezoekrecht van de vader, dat volgens hem ruimhartig wordt toegestaan. De advocaat is zwaar aangeslagen over het nieuws van Victoria’s dood. ,,Ze heeft hem alle ruimte gegeven om de kinderen te bezoeken, terwijl er zich toch het nodige had voorgedaan. Het is verschrikkelijk triest dat dit zo moest eindigen”, aldus De Pree.

Advertenties

‘Het blijft onrechtvaardig voelen dat ik met mijn kinderen moest vluchten’

‘Het blijft onrechtvaardig voelen dat ik met mijn kinderen moest vluchten’

Wilma van Meteren − 03/11/15, 09:20
© Arie Kievit. Inge Verdaasdonk: ‘Het blijft onrechtvaardig voelen dat ik met mijn kinderen moest vluchten. Ons leven lag in duigen.’

INTERVIEW Negen jaar lang had Inge Verdaasdonk (40) een relatie met een man, de vader van haar twee kinderen. Wat begon als een leuke tijd werd meer en meer overschaduwd door zijn gewelddadige kant.

  • Wereldconferentie voor Vrouwenopvang
    Vandaag begint in Den Haag de Wereldconferentie voor Vrouwenopvang, met honderden deelnemers – vooral vrouwen – van alle continenten. Ministers komen, maar ook vrouwen die zelf slachtoffer zijn. Het vierdaagse congres telt 900 deelnemers uit 115 landen, onder wie Inge Verdaasdonk.

“Het ging af en aan. Ik leefde van goed moment naar goed moment. Daar hield ik me aan vast en mijn twee kinderen waren alles voor me. Dat hij kwaad werd… ik dacht dat het aan mij lag. Pas toen we uit elkaar waren, besefte ik dat ik helemaal geen schuld had aan zijn uitbarstingen. Dat had alleen hijzelf.”

Zelf hulpverleenster en inmiddels doorgestudeerd voor maatschappelijk werker deelt ze deze week haar ervaringen op de Wereldconferentie voor Vrouwenopvang. “Om anderen bewust te maken wat huiselijk geweld is en wat dat met een gezin doet. Wie komt er voor ons op? De omgeving heeft niet alles door. Als hulpverleenster geloofde ik ook dat iemand zijn leven kon beteren.”

Buren, politie, maatschappelijk werk en zelfs bij de vrouwenopvang in die tijd, niemand vroeg werkelijk wat er in al die jaren bij hen had gespeeld. “Meermalen hebben buren ’s nachts de politie gebeld. Wie weet ik niet, want niemand heeft mij ooit gevraagd wat er aan de hand was. Agenten kwamen aan de deur. Ik loog dat alles goed was. Hij stond dichter bij me dan de agenten. Terugvechten deed ik al jaren niet meer. Dat maakte het alleen maar erger. Ik wachtte tot de bui over was.

112 gebeld
“De breuk kwam na afloop van een heel leuke avond. Hij zou even sigaretten gaan halen en kwam anderhalf uur later terug. Het was helemaal mis, hij liet mij door de kamer vliegen. Mijn oudste kwam beneden. Ik wilde niet dat ze dit zag. Ik besloot de relatie te verbreken.”

Toch kwam er geen rust. Hij bedreigde haar met de dood zodra hij zijn zin niet kreeg. De relatie was gestopt voor haar, het geweld niet, hij wilde haar niet loslaten. “Op een avond werden de dreigementen zo concreet dat ik de kinderen uit bed heb gehaald en 112 belde dat de politie ons moest komen halen. Maar het blijft onrechtvaardig voelen dat wij moesten vluchten. Ons leven lag in duigen.”

  • Het is fijn dat je veilig bent, maar je bent alles kwijt en komt moeilijk tot jezelf

Het werd een lange vlucht met bizarre situaties. Haar ex was die nacht inderdaad haar huis binnengedrongen, waarbij hij de deur en een raam had ingetrapt. Na aangifte raadde de politie haar aan gewoon naar huis te gaan: Dan waarschuw je ons als hij komt. Ze vertrok zo snel mogelijk, naar Limburg. Maar toen haar ex een agent in hun woonplaats aanklampte en zich voordeed als haar vriend, had hij haar schuilplek zo ontfutseld.

Regels en stress
Vervolgens waren Verdaasdonk en haar kinderen zeven maanden in Emmen, tot ze besloot terug te gaan naar Breda, naar een vrouwenopvang. “Het is fijn dat je veilig bent, maar je bent alles kwijt en komt moeilijk tot jezelf. Zoveel vrouwen en kinderen op elkaar, dus veel regels en stress. Met trauma’s gebeurde niets. Ik voelde me niet serieus genomen.”

Hoe anders zou het zijn geweest als ze zelf de regie had gehad in de vrouwenopvang, haar eigen opvoedregels had kunnen vasthouden en niet maandenlang in een groep had moeten leven? Daar heeft ze de afgelopen jaren met succes voor gestreden binnen diverse organisaties die zich bezig houden met huiselijk geweld.

De manier van werken is aangepast, de regie blijft bij de vrouw zelf en veel opvanghuizen zijn anders ingericht. “Er is in Nederland veel verbeterd, maar we moeten alert blijven, bij bezuinigingen en voor de gedachte dat anderen weten wat goed voor je is. Voor mij is het een oud verhaal maar voor anderen in zo’n situatie is het allerbelangrijkste dat ze vanuit eigen kracht en een eigen plan vooruit kunnen. Dat geldt voor vrouwen in de hele wereld. Deze overlevers wil ik in mijn workshop tijdens de conferentie een stem geven.”

http://www.trouw.nl/tr/nl/4492/Nederland/article/detail/4177090/2015/11/03/Het-blijft-onrechtvaardig-voelen-dat-ik-met-mijn-kinderen-moest-vluchten.dhtml