N.a.v een melding bij DMCA

 

tumblr_nt33hhT1jr1tl3keso1_r1_500

N.a.v een melding bij DMCA zijn er drie artikelen -netjes inclusief bronvermelding-, verwijderd.

”Gevaarlijke misverstanden over narcisme”

Diegene die het oorspronkelijk schreef, schreef het artikel blijkens enkel voor zichzelf, dat geeft ergens te denken… ūüėČ

Reclame voor je website is nml nooit weg meneer Lindeberg.

Voor u iets online plaatst, kunt u het denk ik beter bij u zelf op uw pc bewaren.

Wat ik online plaats is vrij voor elk mens.
Dat heet internet nml.

Met vriendelijke groeten

 

Advertenties

Als kinderen toch naar de narcist toetrekken.

tumblr_n1fukp0aVq1ttx0y9o1_500

Ik sprak ooit een moeder, waarvan de zoon, na vele jaren goed verzorgd door mams, ineens de benen nam richting zijn pa.
Pa was geen lieverdje, maar moeders had plots afgedaan.
En nu woont hij bij die schoft, zei ze intens gekwetst.
Hoe kon dat gebeuren?
Haar zoon wist hoe zijn vader was en wilde hem niet meer zien.
Tot het moment dat de puberteit aanbrak en de jongen wat opstandig werd, uiteraard tegen moeders gericht. Op zoek naar pa, die inmiddels wijzer, wist hoe hij dit varkentje ging wassen.
Namelijk de zoon in alles zijn zin geven en zeer sneaky moeders zwart maken.
Narcisten zijn hier erg goed in.
Het valt niet op, een grom hier, een brom daar, opgetrokken wenkbrauwen en een kind snapt niet dat dit gespeeld is door zijn vader.
Een kind begrijpt de narcist nog niet.
Dat kan ook niet immers. Dat leer je vaak pas na jaren, hoe iemand in elkaar steekt en dat zijn karakter fake is.
Je kunt het wel aangeven, maar dat snappen ze niet.
Toch hoor je zijn woorden terug bij je kind bv.
Wat je kind nooit zou zeggen, hoor je dan wel.
Woorden die ooit zijn geuit door de vader, en die je kind nooit had kunnen weten, als pa er niet over gesproken had immers.
Het gekke is een hond is altijd intens trouw aan de baas, al zou een baas de hond slaan dan nog.
Bij kinderen is dat niet minder, het is altijd nog hun vader, en dat respecteer je uiteraard.
Daar doe je je uiterste best voor.
Je zegt soms maar niets, opdat je kind niet het idee krijgt dat je dit opzettelijk zou zeggen, om de vader slecht te maken bv.
Toch is dit niet altijd goed.
Omdat een kind zo ook niet leert hoe je wel normaal met elkaar hoort om te gaan.
De moeder die ik toen sprak was kapot, na al die jaren zorgen voor haar kinderen, en de zoon haar zomaar verliet zonder geldige reden, had zij er intens hartzeer van.
Zo werkt dat bij narcisten, je komt er nml nooit vanaf!

Zeker niet als je kinderen hebt.
Ivm vechtscheidingen bv, en wie heeft er geen ruzie bij een scheiding, dit terzijde, is het moeilijk om je bv in te houden waar de kinderen bij zijn als de vader, als narcist je weer intens onderuit trapt.
Zou je hem hier later mee confronteren zonder dat de kinderen erbij zijn, weet hij nergens nog van.
Maar hij weet inmiddels ook wel dat jij niets zegt als de kinderen erbij zijn!
En d√°t is juist fout!
Juist dan mag je zeggen wat je ervan vindt.
Pardon dit vind ik niet kunnen, of zo gedraag je je niet tegenover mij.
We zijn nu uit elkaar en als je mij zo onbeschoft denkt te mogen behandelen, dan regel je de afspraken maar via mijn advocaat.
Waar de kinderen bij zijn.

Juist…dan leert hij dat jij je niet gaat inhouden juist waar de kinderen bij zijn, want zij maken hier dus misbruik van en de kinderen leren zo ook dat jij je als vrouw er niet onder laat krijgen.
Juist door te zwijgen, zorg je ervoor dat je kinderen het respect verliezen voor jou, omdat jij je blijkbaar laat gebruiken door die man.
Hij kan jou vernederen waar zij bij zijn en dus leren zij dat je vrouwen mag vernederen.
Niet ok√© dus…denk daar ook aan in het geval van een narcist.

”Mijn ex droeftoeter kwam langs voor onze zoon, inmiddels probeert hij mij continu toch nog even aan te raken en vaak het liefst als in seksuele intimidatie.
Als ik er iets van zei, werd hij woedend dus hield ik me op den duur wel koest, maar ik baalde dan enorm uiteraard, want zijn aanrakingen ben ik totaal niet van gediend.

Inmiddels heb ik geleerd voor mijzelf dat ik mij dit niet moet laten welgevallen.
Dus nu zeg ik er direct iets van, heey hou je klauwen thuis oké?
Raak mij niet aan want dat wil ik niet en dat weet je.
Als dank kreeg ik een vuile blik en de middelvinger, hij wilde weglopen en ik hield het grote kind tegen, pardon wat deed jij daar net?
Een middelvinger?
Wat is dit?
Dat gaan wij niet doen, je bent hier te gast nml. en je raakt mij dus niet meer aan begrepen?
Hij lachte wat om wat ik zei, maar de boodschap kwam wel aan.
Kom zeg, hij spoort duidelijk niet, gewoon pesterij van hem.

Inmiddels besef ik ook de intense impact van het contact met die kneus.
Want dat is het en het even online neerplempen is wel even prettig.
Ik merkte dat mijn zoon mij idem als zijn pa ging behandelen, dat heb ik hem wel even goed duidelijk gemaakt dat wij daar niet van gediend zijn.
Ik behandel hem ook goed zoals het hoort en dat verwacht ik ook van hem en als hij dat soort gedrag aan zou nemen als zijnde normaal, hij kon rekenen op een scheiding tzt in zijn leven, dus dat hij zo door mocht gaan, maar dat het hem niet veel soeps zou gaan brengen later.
Maar goed de bewondering is nu voor pa die arme ziel, en pa speelt er flink op in.
Hij is zo zielig nml.
Hij paait hem met lekkers om maar vooral langs te komen. Alsof hij in een relatie ooit iets deed voor de vrouw? Nada hoor.
Nog geen kaars werd aangestoken, ik was zijn hotel, hij was misschien 2 uur daags thuis en sliep voor de resterende nachtelijke uren en was de hele dag pleiten, waarheen was altijd de vraag.
Dat hou je niet vol zeker niet als diegene je ook continu afblaft om niets.
Oh zei hij laatst nog,  oh dat was toen ik was zo, maar ik meende het niet.
Goh heb ik jaren doodsangsten uitgestaan om niets?
Mam je verbeeld het je maar, zei mijn zoon eens…ja, dat zal pa wel gezegd hebben, dramaqueen mama!
Uhuh, ik begrijp het helemaal. Natuurlijk moet pa zich verdedigen op zijn manier dat hij mij bedreigde met de dood, dat hij mij bedreigde mij gek te laten verklaren door instanties waardoor ze mijn kind van mij zouden afnemen, hij dacht dat hij het kind dan zou krijgen, kon niet eens voor zichzelf zorgen laat staan voor een kind, en het was zijn eerste kind niet waar hij niet voor kon zorgen immers.
Natuurlijk lag het aan mij volgens hem!
Nou ik sprak zijn exen en bij elke ex deed en was hij hetzelfde.
Inmiddels loop je rond met een beschadiging ergens.
Een angst voor slechte mensen.
Slechte relaties.
Een angst om niet gelooft te worden door mensen, want dat kwam je toch wel zo vaak tegen.
Het is een gebed zonder einde.
Hoe positief je ook bent toch kan een kleinigheid je onderuit halen en nu sta je wel snel weer op!
Dat ben je wel gewend inmiddels maar toch, het zijn wel voortvloeisels uit de vreselijke relatie die je had met een ziek persoon.

Men snapt ook vaak niet waarom vrouwen terugkeren naar de mishandelende partner, vaak zijn ze zo onzeker gemaakt, dat ze denken het bv alleen niet meer te redden, of geloven ze nog steeds dat hij zal veranderen, en zeg nu zelf een vrouw alleen?
Het is niet gemakkelijk!
Zeker niet met kinderen en de inkomsten, waarbij je het maar moet zien te redden en een griezelige ex die je bedreigd met van alles. En de vraag of je wel alimentatie krijgt…met alle ruzies en trammelant die dit weer veroorzaakt met een narcist.
Mijn kind hield wel contact met zijn vader, omdat ik dat zelf goed vond, en ik zou het evil er ergens wel uitfilteren immers.
Dat kon ik wel, dacht ik…en toch, mijn kind behoeden voor de pijn, die een narcist ook aanricht, zelfs bij de kinderen. Ik ging vaak maar mee, zodat ik ¬†psychisch de klappen kreeg en niet mijn kind, want daar was ik wel bang voor altijd. En was ik erbij, dan gebeurde mijn kind in elk geval niets.
Het kost een intense opoffering, en veel verdriet.
Maar voor je kind, doe je dit.
Dat kun je ook. Maar bij zo iemand blijven? Nee, dat houdt een keer op natuurlijk.
Maar zelfs na vele jaren, denkt de narcist nog beet te hebben ergens, met een betonblok voor zijn domme hoofd.
Ik haat hem, maar zeg niks. Het is mijn lot denk ik. Soms moet ik hem nog zien… helaas.
Maar als mijn kind zich tegen mij keert, dan is de pijn mij teveel.
Dat kan ik niet aan, zeg maar. Dat doet vreselijk zeer.
Ik heb eigenlijk alleen maar geleefd voor anderen en niet voor mijzelf, maar weet eigenlijk ook niet meer hoe dat moet.”

Anneke

 

 

Janneke’s kinderen werden ontvoerd:

GE105-08

Janneke’s kinderen werden ontvoerd:

‘NA 10 JAAR ZIJN ZE KLAAR VOOR EEN ONTMOETING MET HUN VADER’

zondag 10 april 2016

Na twee angstige jaren sloot¬†Janneke Schoonhoven¬†haar twee kinderen, Sara¬†en Ammar, weer in de armen.¬†Hun vader ontvoerde zijn kinderen¬†naar Syri√ę. Hoe is het tien jaar later met Janneke en¬†de kinderen en hebben ze nog contact met hun vader?

“Mijn ex-man en ik waren al jaren gescheiden, maar toen ik een nieuwe relatie kreeg en vlak daarna ook nog zwanger bleek te zijn, ging het mis. Mijn ex had stiekem altijd gehoopt dat we weer bij elkaar zouden komen en vond dat zijn kinderen niet opgevoed mochten worden door een andere man. Hij werd steeds vijandiger en dreigde meerdere malen de kinderen mee te nemen naar Syri√ę.”

WANHOOP NABIJ

Helaas bleef het niet alleen bij dreigen. Onder het mom van een leuk¬†uitstapje naar Disneyland Parijs ontvoerde hij¬†Sara en Ammar in 2004 naar Syri√ę. Twee jaar lang heeft Janneke nauwelijks contact met haar twee kinderen. “Het was afschuwelijk. Je voelt je zo machteloos. Ik kon vanuit Nederland ook bijna niets doen. Syri√ę heeft het Haagse Kinderverdrag niet ondertekend, waardoor een ontvoering geen juridische gevolgen heeft.”

Gedurende die twee¬†jaar tijd probeert Janneke alles om haar kinderen veilig terug te krijgen in naar Nederland. “Ik heb zelfs overwogen om ze terug te ontvoeren, maar dit bleek te riskant. Stel dat ik betrapt zou worden, dan zou ik daar in de gevangenis belanden en wie weet wanneer ik mijn kinderen dan weer in de armen zou sluiten? De moed zakte zowel mij als mijn twee kinderen in de schoenen. Ik wist niet meer wat ik moest doen.”

HELDEN

Om haar kinderen t√≥ch te blijven zien, vertrok Janneke meerdere malen naar Syri√ę.¬†Telkens mocht ze heel even¬†alleen zijn met Sara en Ammar. “Tijdens een van die laatste ontmoetingen heb ik mijn kinderen uitgelegd hoe ze met de taxi konden vluchten naar de Nederlandse ambassade. Dat is een van de moeilijkste dingen die ik gedaan heb in mijn leven. Je stuurt toch twee jonge kinderen alleen de straat op in zo’n wereldstad. Maar ik had geen keus, het was mijn laatste hoop.”

Sara en Ammar, die zelf ook niets liever willen¬†dan terugkeren naar Nederland, volgen het advies¬†van hun moeder op en ontsnappen op een doodgewone maandagmiddag aan de aandacht van hun vader. Ze vluchten naar de Nederlandse ambassade, waar ze vervolgens zeven maanden¬†doorbrengen voordat ze terugvliegen naar Nederland. “De opluchting was zo groot. Het was gelukt. Na twee jaar zouden mijn kinderen eindelijk weer thuiskomen.”

ALLEENSTAANDE MOEDER

Na een emotioneel weerzien en¬†een weekend weg met de hele familie om even op adem te komen,¬†breekt er een moeilijke periode aan voor het gezin. “Mijn relatie was door de ontvoering van mijn twee kinderen stukgelopen. De spanningen liepen zo hoog op dat we er samen niet meer uitkwamen. W√©l had ik destijds met mijn nieuwe vriend inmiddels¬†een gezonde tweeling gekregen, waardoor ik er ineens alleen voorstond met vier kinderen. Dat was wel even heel pittig.”

Ook het opnieuw integreren in Nederland blijkt voor broer en zus moeilijker dan gedacht. “Natuurlijk waren ze heel blij om iedereen weer te zien, maar ze kregen ook al vrij snel in de gaten dat het leven hier – in de twee√ęnhalf jaar dat ze weg waren – gewoon door was gegaan. Iedereen had zijn leven weer opgepakt en ze waren een soort van vervreemd van de mensen waarmee ze jaren zo intensief contact hadden gehad. Dat was moeilijk en heel confronterend voor ze.”

“Tevens zijn ze in Syri√ę niet naar school geweest, waardoor ze twee jaar onderwijs hebben gemist en¬†in Nederland niet meer mee konden komen met leeftijdsgenootjes. Ze werden vaak afgewimpeld als luie kinderen, terwijl ze in werkelijkheid gewoon echt niets begrepen van de lesstof. Ze hadden zoveel gemist.¬†Ze¬†hebben dan ook flink wat bijlessen moeten volgen voordat ze weer een beetje op niveau waren en merken nog wel eens dat ze sommige dingen gewoon echt niet weten.”

EMOTIONEEL BESCHADIGD

Emotioneel hadden de kinderen van Janneke ook een flinke klap gehad.¬†“Ze waren allebei zwaar getraumatiseerd. Op het moment dat ze doorkregen dat ze niet meer terug zouden keren naar Nederland zijn ze gestopt met leven en begonnen met overleven. Ze werden zowel emotioneel als fysiek mishandeld. Tevens werd ze verteld dat ik ze niet meer wilde zien.¬†Heel heftig en verwarrend natuurlijk voor zulke jonge kinderen.”

“Het heeft dan ook heel wat jaren, gesprekken en therapie√ęn gekost voordat ze de ontvoering een plekje konden geven. Ze hebben ook jaren geen contact gehad met hun vader. Dat konden ze niet. Ze waren nog zo boos en verdrietig. Het feit dat hun eigen vader ze van de een op de andere dag uit hun vertrouwde omgeving heeft gerukt, dat hij tot zoiets in staat was, hebben ze hem lang kwalijk genomen.”

GOEDE VADER

Gevoelens die met de jaren langzaam naar de achtergrond zijn verdwenen. Inmiddels hebben zowel Sara als Ammar weer contact met hun vader. “Natuurlijk vond ik dat in eerste instantie moeilijk, maar het is en blijft natuurlijk wel hun vader. De kinderen hebben het daar ook niet alleen maar slecht gehad. Zo hebben ze ook veel leuke momenten beleefd met hun vader en¬†Syrische familie, zijn ze samen op vakantie geweest en trokken ze er regelmatig op uit.”

“Na tien jaar¬†zijn ze¬†er allebei weer klaar voor om hem te zien. Vooral Ammar heeft er veel behoefte aan, hij heeft zoveel vragen. Hij vindt het ook heel moeilijk dat mensen altijd maar negatief praten over zijn vader. Dat kun je ze – wegens het verleden – natuurlijk niet kwalijk nemen, maar ik begrijp Ammar ook heel goed. Ik ben zelf ook negen jaar met hem getrouwd geweest en weet dat hij ook andere kanten heeft en vooral een hele goede vader was voor de kinderen.”

“Ze keuren de ontvoering natuurlijk niet goed, maar hebben het hun vader wel vergeven √©n ik ook. Dat heeft mij heel veel jaren gekost, maar ik moest wel. Door de woede en haat die ik had, kon ik niet verder met mijn leven. Ik was er continu¬†mee bezig, en het dreef tevens mij en de kinderen uit elkaar. Zij kregen op den duur wel behoefte aan contact met hun vader maar durfden dat vanwege mijn gevoelens niet uit te spreken. Ik kon er niet voor ze zijn.

In een lange mail heb ik al mijn woed een verdriet van mij afgeschreven. Ik heb hem verteld dat hij mij met de ontvoering van de kinderen ontzettend veel pijn heeft gedaan, maar dat hij mij ook twee kinderen heeft gegeven en dat ik hem – voor hen – moet vergeven. Ik kreeg een ontroerende mail terug. Hij begreep ook niet wat hem bezielde en had ontzettend veel spijt van wat hij mij en de kinderen had aangedaan.

Hem vergeven heeft mij zoveel opgeleverd. Mijn hoofd werd ruimer, mijn hart deed minder zeer en eindelijk kon ik zelf ook weer verder. Het beheerst mijn leven niet meer. Natuurlijk zal het bij mij gemengde gevoelens oproepen als Sara en Ammar besluiten om te reizen naar hun vader.¬†Ik zal niet ontkennen dat ik het moeilijk vind, maar tegelijkertijd gun ik ze het ook om hun vader weer te zien. Het zijn en blijven mijn kinderen en als ze gelukkig zijn, dan ben ik dat ook.”

https://vrouw.nl/verhalen_achter_het_nieuws/31218/jannekes_kinderen_werden_ontvoerd_na_10_jaar_zijn_ze_klaar_voor_een

Verstandig?
Misschien niet, er zijn verhalen waarbij de vader dan alsnog de kinderen of de moeder iets aandoet…
Narcistisch gedrag is vrij normaal in die landen, jongens groeien op alsof ze koningen zijn. Vrouwen zijn minderwaardig, en onderdanig aan de man!