Als hij vreemd gaat, of jij een ander hebt

Is het aan, of is het uit.
Je bent zijn bezit.
Ook als het uit is, behoor je hem toe.
Zo denkt hij nu eenmaal.

De griezelige gedachten die daarbij horen zijn die van de extremen die hierdoor gedachten krijgen als:
Ik niet, die ander ook niet.
Dan is het een narcist die ook psychopathisch is.

Lees hier over de Psychopaat:  https://www.depsycholoog.nl/psychopaat/psychopaat

De man die een moord pleegt omdat zijn ex een ander heeft.
Enorm gevaarlijk natuurlijk.
Hoe ga je daarmee om? Helaas is er soms geen keus en moet je met zo iemand om blijven gaan.
Je gedraagt je voorbeeldig. Je blijft netjes en op een afstand.
Je kijkt diegene nog aan in zijn ogen, zodat je niet continu achterom hoeft te kijken.
Dát verschil, met de hoop dat in de loop der jaren, hij zijn interesse verliest.
Omdat jij dan al jaren geen seks wil met deze persoon, of intiem contact, geen zoen, alleen op je voorhoofd. (De JUDAS kus inderdaad).
Kan het zijn dat dit je nog aantrekkelijker maakt voor deze gestoorde personen.
Helaas ook daar moet je dan doorheen.
Je hebt weinig keus.
Het is of je leven voorzetten op een wat onvrije manier of je laten ombrengen door diegene zelf of iemand die daarvoor opdracht krijgt.
De politie zal weinig kunnen betekenen in deze, daarom lezen wij genoeg online qua nieuws over de vrouwen die omgelegd werden door een ex partner die het maar niet kon verkroppen dat zijn ex een nieuw leven opbouwde bv.
Dat zijn enge dingen, griezelig dat je helaas in handen viel van een gestoord persoon.
Dus tenzij je levensmoe bent geworden, begrijpelijk na contact met dit soort mensen, kun je beter het zekere voor het onzekere nemen en dit houdt helaas vaak in, dat je niet verder kunt in je leven.
De zorg voor de kinderen is dan belangrijker, en de zorg dat die gestoorde persoon t.o jou, jou niets zal aandoen. Zodat er in ieder geval nog één normale ouder is die voor de kinderen kan zorgen. Onbegrijpelijk hoe jaren geleden een buitenlandse man zijn ex-vrouw ombracht, in bijzijn van kind of kinderen, en hij de gevangenis in ging en de kinderen naar zijn familie gingen in het buitenland.

Hij gaat nooit vreemd.
Je merkt het aan niets, zijn vrienden zullen ook altijd met zeer ”eerlijke” oogjes jou vertellen dat hij zelfs nooit naar andere vrouwen kijkt!
Hij zit elke avond bij een vrouw, maar ze hebben niets met elkaar.
Hij zit daar zelfs in de nacht, alle lichten zijn uit, maar hij repareerde haar pc natuurlijk.
(In bed? Onder de lakens?)
Hij komt alleen bij die vrouw als ze hem nodig heeft als er iets stuk is.
Toevallig fiets je er eens langs en hij zit daar.
Toevallig fiets je er eens wat vaker langs en hij zit daar.
Toevallig sinds hij weet dat je zegt dat je tijdens het langsfietsen zijn auto zag staan, staat zijn auto nu in een zijstraat, maar toevallig fiets je daar ook maar eens langs.
Het wordt bijna grappig als het niet zo triest was, want ook al heb je jaren geen relatie, hij denkt van wel ofzoiets, maar hij mag alles en jij niets.
Ondertussen heb je al geen vrienden meer, familie idem lieten je om onbekende redenen vallen. *Roddels van hem?( bv. huisarts idem, instanties, niemand neemt jou bv. nog serieus, hoe zou dit kunnen komen? Alleen als hij plotseling bij sommige mensen wat liet vallen, en daar zijn ze goed in, onopvallend iets zeggen wat onschuldig lijkt en toch een eigen leven gaat leiden)
Je snapt er niets meer van, je bent toch gewoon een  aardig opgewekt vrolijk mens?
Dat gedrag zou begrijpelijk zijn, als jij je zou misdragen in contact met anderen bv, of als je een crimineel zou zijn. Maar je bent dat zeer zeker niet.
Dus het onverklaarbare zegt al heel veel. Iemand legde een bommetje neer.
En eigenlijk kan alleen hij dat maar zijn.

Ondertussen blijf je maar weer eens toevallig langs fietsen, want jij mag niets en hij blijkbaar wel en hij kan er zo ernstig over liegen, dat je voor de gein al langs fietst om hem alweer te betrappen op eigen leugens.
Op een dag zegt hij zelfs:
Maak dan een foto van mijn auto.
Hij wil bewijs dat jij bewijs had dat zijn auto daar stond.
Prima, denk je nog lachend.
Dan maak jij toch even een fotootje?
De foto moet je hem dan mailen, oké dat doe je ook.
Kijk dit is jouw kenteken en jouw auto.
En je stond voor haar deur. Je stalkt mij, zegt hij dan nog. (Misschien was hij wel bij haar als hij dit zegt over de telefoon, bewuste acties dus.)
Je lacht er maar weer eens om, hij mag met duizend vrouwen omgaan, het interesseert jou geen biet. Maar dat liegen van meneer, dat is erg en dat jij met niemand contact mag hebben en geen leven hebt in feite.

Je fietst een week erna nog eens langs, toevallig ligt de supermarkt ook die kant op en bij de dame in kwestie is er plots een rolluik geïnstalleerd voor haar slaapkamerraam.
Nu zie je bv. geen eventuele  lichten meer branden, als het laat is en hij haar nagels lakt onder haar dekbed.
Maar ondertussen gaat er bij jou ook een lichtje branden, want waarom zou die vrouw een rolluik voor haar slaapkamerraam plaatsen.
Wat verteld je ex over jou? Dat je hem stalkt bv? Was jouw mail met foto geen bewijs aan haar van hem dat jij achter hem aan zit. Of dat je haar bedreigt, is dat wat hij verteld????? Alles kan hoor.
Blijkbaar gaan ze zover.
Hilarisch ergens. Toch?

Op een dag rijd je erlangs en staat hij bij haar auto te prutsen, zij staat erbij.
Je stopt.

Je groet haar ook vriendelijk, je praat even, auto kapot, vervelend, nou succes ermee en glimlacht, want wat voelt hij zich betrapt.
Als je vertrekt is het om de hoek toch wel met een grijns op je gezicht.
Nu kan men zich afvragen, waarom je er bv langs zou fietsen.
Nou na zoveel jaren leven in een soort gevangenis, krijg je een bepaalde humor over je.
Je bent inmiddels al enorm sterk geworden en dit zijn dingen die zo bespottelijk zijn, dat het ergens wel leuk is om die narcist dan ook echt te kunnen betrappen.

Nu het hem duidelijk is dat je begrijpt dat hij met die vrouw een ”relatie” heeft, is er niets aan de hand verder.
Hij hoeft er niet meer over te liegen, trouwens dat was al niet nodig.

Je had al eens een kennis aan een man, je wilde er geen relatie mee maar af en toe uitgaan, leuke dingen ondernemen moet kunnen toch?
Nou een drama.
Hij springt hoog en laag en dreigt weer wat en je besluit uiteindelijk voor de eventuele kinderen, om toch maar geen omgang met die persoon te hebben want, de ruzies en ellende zijn eindeloos inmiddels.

Na enige jaren ga je eens weg met een goede vriend van hem, althans hij zegt dat het zijn allerbeste vriend is, waar hij altijd negatief over praat, maar oké.
Ook dat mag niet.
Je mag met iedereen omgaan behalve met zijn vrienden.
Ondertussen ging hij wel om met al jouw vriendinnen, waar het contact later mee stukliep.
Hij had weer zijn zin natuurlijk.

Op zijn computer vond je ooit linken naar websites, terwijl jij dacht dat hij zo anti gay was.
Je vond er zelfs foto’s van feestjes met vele vrouwen, hoe was dat mogelijk dat je nooit iets merkte?
Hij was altijd erg arm, en kon nauwelijks iets betalen, (kinderen) maar die vriendin van hem, houdt op een casino feestje 2000 euro in haar handen.
Vals geld hoor, is zijn verweer.
Bij intens inzoomen is het geld wel degelijk echt.

En al die tijd wist je van niets.
En jij mag niets en hij mag alles.
Ook zit hij in het buitenland met een vrouw.
Hij kende haar nog van ooit.
Hij omhelst haar dochter alsof het zijn dochter is en ach je weet het maar nooit eigenlijk.
Want bij zulke mannen kun je echt alles verwachten.
Je ziet hen samen aan de ontbijt tafel je ziet hem grijnzen op een foto naar haar, zijn zg verlegen lachje en je denkt oh oh wat is het toch ook een schavuit.

Je kent hem inmiddels door en door.
Het houdt niet op, het houdt niet over.
En eindelijk is hij diegene die gekwetst is omdat je omgang had met zijn allerbeste klotenvriend, hij blowt zich suf, en misschien wel meer dan dat, doet enorm zielig. (Want achter zijn rug om, terwijl hij gewoon mee kon die dag, denkt hij dat jij met zijn vriend in bed lag terwijl dat totaal niet zo was, maar zijn fantasie slaat behoorlijk op hol, oh wat is hij enorm gekwetst zeg)
En zit hij daar spinnijdig in zijn eigen gewoven webje zielig te doen.

Hij wil je nooit meer zien schreeuwt hij aan de telefoon, je glimlacht zegt niets verder en denkt : Hoeraaaaaaaaaa!
”Wat erg”, 😉  denk je nog superblij.
Je mag nu zelfs met die ene jongeman die jij zo bijzonder leuk vond, kun je nagaan, dat gunt hij je zelfs, als je maar niet met zijn allerbeste ”kloten” vriend omgaat.
Prima…als het zo moet,  dan graag!
Liefst niemand die hem kent en nog met jou omgaat. Niks niet erg.
Je bent vrij blijkbaar.

Je laat niets meer horen nu. Hij heeft het gezegd het is klaar. Yess!
Hij zoekt ook geen contact meer. Heerlijk.

Het heeft wel jaren van je leven gekost, voorbij, jaren in eenzaamheid.
Jaren die je nooit meer kunt inhalen, jaren zonder liefde, seks, vrienden, noem ze maar op.

Heerlijk vrijheid.
De kinderen zijn volwassen.
Hij nog steeds niet.
En jij bent enorm cynisch geworden.

Je hebt nog veel in te halen als het mag.

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Als kinderen toch naar de narcist toetrekken.

tumblr_n1fukp0aVq1ttx0y9o1_500

Ik sprak ooit een moeder, waarvan de zoon, na vele jaren goed verzorgd door mams, ineens de benen nam richting zijn pa.
Pa was geen lieverdje, maar moeders had plots afgedaan.
En nu woont hij bij die schoft, zei ze intens gekwetst.
Hoe kon dat gebeuren?
Haar zoon wist hoe zijn vader was en wilde hem niet meer zien.
Tot het moment dat de puberteit aanbrak en de jongen wat opstandig werd, uiteraard tegen moeders gericht. Op zoek naar pa, die inmiddels wijzer, wist hoe hij dit varkentje ging wassen.
Namelijk de zoon in alles zijn zin geven en zeer sneaky moeders zwart maken.
Narcisten zijn hier erg goed in.
Het valt niet op, een grom hier, een brom daar, opgetrokken wenkbrauwen en een kind snapt niet dat dit gespeeld is door zijn vader.
Een kind begrijpt de narcist nog niet.
Dat kan ook niet immers. Dat leer je vaak pas na jaren, hoe iemand in elkaar steekt en dat zijn karakter fake is.
Je kunt het wel aangeven, maar dat snappen ze niet.
Toch hoor je zijn woorden terug bij je kind bv.
Wat je kind nooit zou zeggen, hoor je dan wel.
Woorden die ooit zijn geuit door de vader, en die je kind nooit had kunnen weten, als pa er niet over gesproken had immers.
Het gekke is een hond is altijd intens trouw aan de baas, al zou een baas de hond slaan dan nog.
Bij kinderen is dat niet minder, het is altijd nog hun vader, en dat respecteer je uiteraard.
Daar doe je je uiterste best voor.
Je zegt soms maar niets, opdat je kind niet het idee krijgt dat je dit opzettelijk zou zeggen, om de vader slecht te maken bv.
Toch is dit niet altijd goed.
Omdat een kind zo ook niet leert hoe je wel normaal met elkaar hoort om te gaan.
De moeder die ik toen sprak was kapot, na al die jaren zorgen voor haar kinderen, en de zoon haar zomaar verliet zonder geldige reden, had zij er intens hartzeer van.
Zo werkt dat bij narcisten, je komt er nml nooit vanaf!

Zeker niet als je kinderen hebt.
Ivm vechtscheidingen bv, en wie heeft er geen ruzie bij een scheiding, dit terzijde, is het moeilijk om je bv in te houden waar de kinderen bij zijn als de vader, als narcist je weer intens onderuit trapt.
Zou je hem hier later mee confronteren zonder dat de kinderen erbij zijn, weet hij nergens nog van.
Maar hij weet inmiddels ook wel dat jij niets zegt als de kinderen erbij zijn!
En dát is juist fout!
Juist dan mag je zeggen wat je ervan vindt.
Pardon dit vind ik niet kunnen, of zo gedraag je je niet tegenover mij.
We zijn nu uit elkaar en als je mij zo onbeschoft denkt te mogen behandelen, dan regel je de afspraken maar via mijn advocaat.
Waar de kinderen bij zijn.

Juist…dan leert hij dat jij je niet gaat inhouden juist waar de kinderen bij zijn, want zij maken hier dus misbruik van en de kinderen leren zo ook dat jij je als vrouw er niet onder laat krijgen.
Juist door te zwijgen, zorg je ervoor dat je kinderen het respect verliezen voor jou, omdat jij je blijkbaar laat gebruiken door die man.
Hij kan jou vernederen waar zij bij zijn en dus leren zij dat je vrouwen mag vernederen.
Niet oké dus…denk daar ook aan in het geval van een narcist.

”Mijn ex droeftoeter kwam langs voor onze zoon, inmiddels probeert hij mij continu toch nog even aan te raken en vaak het liefst als in seksuele intimidatie.
Als ik er iets van zei, werd hij woedend dus hield ik me op den duur wel koest, maar ik baalde dan enorm uiteraard, want zijn aanrakingen ben ik totaal niet van gediend.

Inmiddels heb ik geleerd voor mijzelf dat ik mij dit niet moet laten welgevallen.
Dus nu zeg ik er direct iets van, heey hou je klauwen thuis oké?
Raak mij niet aan want dat wil ik niet en dat weet je.
Als dank kreeg ik een vuile blik en de middelvinger, hij wilde weglopen en ik hield het grote kind tegen, pardon wat deed jij daar net?
Een middelvinger?
Wat is dit?
Dat gaan wij niet doen, je bent hier te gast nml. en je raakt mij dus niet meer aan begrepen?
Hij lachte wat om wat ik zei, maar de boodschap kwam wel aan.
Kom zeg, hij spoort duidelijk niet, gewoon pesterij van hem.

Inmiddels besef ik ook de intense impact van het contact met die kneus.
Want dat is het en het even online neerplempen is wel even prettig.
Ik merkte dat mijn zoon mij idem als zijn pa ging behandelen, dat heb ik hem wel even goed duidelijk gemaakt dat wij daar niet van gediend zijn.
Ik behandel hem ook goed zoals het hoort en dat verwacht ik ook van hem en als hij dat soort gedrag aan zou nemen als zijnde normaal, hij kon rekenen op een scheiding tzt in zijn leven, dus dat hij zo door mocht gaan, maar dat het hem niet veel soeps zou gaan brengen later.
Maar goed de bewondering is nu voor pa die arme ziel, en pa speelt er flink op in.
Hij is zo zielig nml.
Hij paait hem met lekkers om maar vooral langs te komen. Alsof hij in een relatie ooit iets deed voor de vrouw? Nada hoor.
Nog geen kaars werd aangestoken, ik was zijn hotel, hij was misschien 2 uur daags thuis en sliep voor de resterende nachtelijke uren en was de hele dag pleiten, waarheen was altijd de vraag.
Dat hou je niet vol zeker niet als diegene je ook continu afblaft om niets.
Oh zei hij laatst nog,  oh dat was toen ik was zo, maar ik meende het niet.
Goh heb ik jaren doodsangsten uitgestaan om niets?
Mam je verbeeld het je maar, zei mijn zoon eens…ja, dat zal pa wel gezegd hebben, dramaqueen mama!
Uhuh, ik begrijp het helemaal. Natuurlijk moet pa zich verdedigen op zijn manier dat hij mij bedreigde met de dood, dat hij mij bedreigde mij gek te laten verklaren door instanties waardoor ze mijn kind van mij zouden afnemen, hij dacht dat hij het kind dan zou krijgen, kon niet eens voor zichzelf zorgen laat staan voor een kind, en het was zijn eerste kind niet waar hij niet voor kon zorgen immers.
Natuurlijk lag het aan mij volgens hem!
Nou ik sprak zijn exen en bij elke ex deed en was hij hetzelfde.
Inmiddels loop je rond met een beschadiging ergens.
Een angst voor slechte mensen.
Slechte relaties.
Een angst om niet gelooft te worden door mensen, want dat kwam je toch wel zo vaak tegen.
Het is een gebed zonder einde.
Hoe positief je ook bent toch kan een kleinigheid je onderuit halen en nu sta je wel snel weer op!
Dat ben je wel gewend inmiddels maar toch, het zijn wel voortvloeisels uit de vreselijke relatie die je had met een ziek persoon.

Men snapt ook vaak niet waarom vrouwen terugkeren naar de mishandelende partner, vaak zijn ze zo onzeker gemaakt, dat ze denken het bv alleen niet meer te redden, of geloven ze nog steeds dat hij zal veranderen, en zeg nu zelf een vrouw alleen?
Het is niet gemakkelijk!
Zeker niet met kinderen en de inkomsten, waarbij je het maar moet zien te redden en een griezelige ex die je bedreigd met van alles. En de vraag of je wel alimentatie krijgt…met alle ruzies en trammelant die dit weer veroorzaakt met een narcist.
Mijn kind hield wel contact met zijn vader, omdat ik dat zelf goed vond, en ik zou het evil er ergens wel uitfilteren immers.
Dat kon ik wel, dacht ik…en toch, mijn kind behoeden voor de pijn, die een narcist ook aanricht, zelfs bij de kinderen. Ik ging vaak maar mee, zodat ik  psychisch de klappen kreeg en niet mijn kind, want daar was ik wel bang voor altijd. En was ik erbij, dan gebeurde mijn kind in elk geval niets.
Het kost een intense opoffering, en veel verdriet.
Maar voor je kind, doe je dit.
Dat kun je ook. Maar bij zo iemand blijven? Nee, dat houdt een keer op natuurlijk.
Maar zelfs na vele jaren, denkt de narcist nog beet te hebben ergens, met een betonblok voor zijn domme hoofd.
Ik haat hem, maar zeg niks. Het is mijn lot denk ik. Soms moet ik hem nog zien… helaas.
Maar als mijn kind zich tegen mij keert, dan is de pijn mij teveel.
Dat kan ik niet aan, zeg maar. Dat doet vreselijk zeer.
Ik heb eigenlijk alleen maar geleefd voor anderen en niet voor mijzelf, maar weet eigenlijk ook niet meer hoe dat moet.”

Anneke

 

 

Janneke’s kinderen werden ontvoerd:

GE105-08

Janneke’s kinderen werden ontvoerd:

‘NA 10 JAAR ZIJN ZE KLAAR VOOR EEN ONTMOETING MET HUN VADER’

zondag 10 april 2016

Na twee angstige jaren sloot Janneke Schoonhoven haar twee kinderen, Sara en Ammar, weer in de armen. Hun vader ontvoerde zijn kinderen naar Syrië. Hoe is het tien jaar later met Janneke en de kinderen en hebben ze nog contact met hun vader?

“Mijn ex-man en ik waren al jaren gescheiden, maar toen ik een nieuwe relatie kreeg en vlak daarna ook nog zwanger bleek te zijn, ging het mis. Mijn ex had stiekem altijd gehoopt dat we weer bij elkaar zouden komen en vond dat zijn kinderen niet opgevoed mochten worden door een andere man. Hij werd steeds vijandiger en dreigde meerdere malen de kinderen mee te nemen naar Syrië.”

WANHOOP NABIJ

Helaas bleef het niet alleen bij dreigen. Onder het mom van een leuk uitstapje naar Disneyland Parijs ontvoerde hij Sara en Ammar in 2004 naar Syrië. Twee jaar lang heeft Janneke nauwelijks contact met haar twee kinderen. “Het was afschuwelijk. Je voelt je zo machteloos. Ik kon vanuit Nederland ook bijna niets doen. Syrië heeft het Haagse Kinderverdrag niet ondertekend, waardoor een ontvoering geen juridische gevolgen heeft.”

Gedurende die twee jaar tijd probeert Janneke alles om haar kinderen veilig terug te krijgen in naar Nederland. “Ik heb zelfs overwogen om ze terug te ontvoeren, maar dit bleek te riskant. Stel dat ik betrapt zou worden, dan zou ik daar in de gevangenis belanden en wie weet wanneer ik mijn kinderen dan weer in de armen zou sluiten? De moed zakte zowel mij als mijn twee kinderen in de schoenen. Ik wist niet meer wat ik moest doen.”

HELDEN

Om haar kinderen tóch te blijven zien, vertrok Janneke meerdere malen naar Syrië. Telkens mocht ze heel even alleen zijn met Sara en Ammar. “Tijdens een van die laatste ontmoetingen heb ik mijn kinderen uitgelegd hoe ze met de taxi konden vluchten naar de Nederlandse ambassade. Dat is een van de moeilijkste dingen die ik gedaan heb in mijn leven. Je stuurt toch twee jonge kinderen alleen de straat op in zo’n wereldstad. Maar ik had geen keus, het was mijn laatste hoop.”

Sara en Ammar, die zelf ook niets liever willen dan terugkeren naar Nederland, volgen het advies van hun moeder op en ontsnappen op een doodgewone maandagmiddag aan de aandacht van hun vader. Ze vluchten naar de Nederlandse ambassade, waar ze vervolgens zeven maanden doorbrengen voordat ze terugvliegen naar Nederland. “De opluchting was zo groot. Het was gelukt. Na twee jaar zouden mijn kinderen eindelijk weer thuiskomen.”

ALLEENSTAANDE MOEDER

Na een emotioneel weerzien en een weekend weg met de hele familie om even op adem te komen, breekt er een moeilijke periode aan voor het gezin. “Mijn relatie was door de ontvoering van mijn twee kinderen stukgelopen. De spanningen liepen zo hoog op dat we er samen niet meer uitkwamen. Wél had ik destijds met mijn nieuwe vriend inmiddels een gezonde tweeling gekregen, waardoor ik er ineens alleen voorstond met vier kinderen. Dat was wel even heel pittig.”

Ook het opnieuw integreren in Nederland blijkt voor broer en zus moeilijker dan gedacht. “Natuurlijk waren ze heel blij om iedereen weer te zien, maar ze kregen ook al vrij snel in de gaten dat het leven hier – in de tweeënhalf jaar dat ze weg waren – gewoon door was gegaan. Iedereen had zijn leven weer opgepakt en ze waren een soort van vervreemd van de mensen waarmee ze jaren zo intensief contact hadden gehad. Dat was moeilijk en heel confronterend voor ze.”

“Tevens zijn ze in Syrië niet naar school geweest, waardoor ze twee jaar onderwijs hebben gemist en in Nederland niet meer mee konden komen met leeftijdsgenootjes. Ze werden vaak afgewimpeld als luie kinderen, terwijl ze in werkelijkheid gewoon echt niets begrepen van de lesstof. Ze hadden zoveel gemist. Ze hebben dan ook flink wat bijlessen moeten volgen voordat ze weer een beetje op niveau waren en merken nog wel eens dat ze sommige dingen gewoon echt niet weten.”

EMOTIONEEL BESCHADIGD

Emotioneel hadden de kinderen van Janneke ook een flinke klap gehad. “Ze waren allebei zwaar getraumatiseerd. Op het moment dat ze doorkregen dat ze niet meer terug zouden keren naar Nederland zijn ze gestopt met leven en begonnen met overleven. Ze werden zowel emotioneel als fysiek mishandeld. Tevens werd ze verteld dat ik ze niet meer wilde zien. Heel heftig en verwarrend natuurlijk voor zulke jonge kinderen.”

“Het heeft dan ook heel wat jaren, gesprekken en therapieën gekost voordat ze de ontvoering een plekje konden geven. Ze hebben ook jaren geen contact gehad met hun vader. Dat konden ze niet. Ze waren nog zo boos en verdrietig. Het feit dat hun eigen vader ze van de een op de andere dag uit hun vertrouwde omgeving heeft gerukt, dat hij tot zoiets in staat was, hebben ze hem lang kwalijk genomen.”

GOEDE VADER

Gevoelens die met de jaren langzaam naar de achtergrond zijn verdwenen. Inmiddels hebben zowel Sara als Ammar weer contact met hun vader. “Natuurlijk vond ik dat in eerste instantie moeilijk, maar het is en blijft natuurlijk wel hun vader. De kinderen hebben het daar ook niet alleen maar slecht gehad. Zo hebben ze ook veel leuke momenten beleefd met hun vader en Syrische familie, zijn ze samen op vakantie geweest en trokken ze er regelmatig op uit.”

“Na tien jaar zijn ze er allebei weer klaar voor om hem te zien. Vooral Ammar heeft er veel behoefte aan, hij heeft zoveel vragen. Hij vindt het ook heel moeilijk dat mensen altijd maar negatief praten over zijn vader. Dat kun je ze – wegens het verleden – natuurlijk niet kwalijk nemen, maar ik begrijp Ammar ook heel goed. Ik ben zelf ook negen jaar met hem getrouwd geweest en weet dat hij ook andere kanten heeft en vooral een hele goede vader was voor de kinderen.”

“Ze keuren de ontvoering natuurlijk niet goed, maar hebben het hun vader wel vergeven én ik ook. Dat heeft mij heel veel jaren gekost, maar ik moest wel. Door de woede en haat die ik had, kon ik niet verder met mijn leven. Ik was er continu mee bezig, en het dreef tevens mij en de kinderen uit elkaar. Zij kregen op den duur wel behoefte aan contact met hun vader maar durfden dat vanwege mijn gevoelens niet uit te spreken. Ik kon er niet voor ze zijn.

In een lange mail heb ik al mijn woed een verdriet van mij afgeschreven. Ik heb hem verteld dat hij mij met de ontvoering van de kinderen ontzettend veel pijn heeft gedaan, maar dat hij mij ook twee kinderen heeft gegeven en dat ik hem – voor hen – moet vergeven. Ik kreeg een ontroerende mail terug. Hij begreep ook niet wat hem bezielde en had ontzettend veel spijt van wat hij mij en de kinderen had aangedaan.

Hem vergeven heeft mij zoveel opgeleverd. Mijn hoofd werd ruimer, mijn hart deed minder zeer en eindelijk kon ik zelf ook weer verder. Het beheerst mijn leven niet meer. Natuurlijk zal het bij mij gemengde gevoelens oproepen als Sara en Ammar besluiten om te reizen naar hun vader. Ik zal niet ontkennen dat ik het moeilijk vind, maar tegelijkertijd gun ik ze het ook om hun vader weer te zien. Het zijn en blijven mijn kinderen en als ze gelukkig zijn, dan ben ik dat ook.”

https://vrouw.nl/verhalen_achter_het_nieuws/31218/jannekes_kinderen_werden_ontvoerd_na_10_jaar_zijn_ze_klaar_voor_een

Verstandig?
Misschien niet, er zijn verhalen waarbij de vader dan alsnog de kinderen of de moeder iets aandoet…
Narcistisch gedrag is vrij normaal in die landen, jongens groeien op alsof ze koningen zijn. Vrouwen zijn minderwaardig, en onderdanig aan de man!

Als je als ouder wordt verstoten door je kind

Als je als ouder wordt verstoten door je kind

tumblr_nkc4y47dPC1u6nqlfo1_500

“Een aantal jaren geleden belandde ik op het diepste punt van mijn leven: ik werd opgenomen in een psychiatrische kliniek.
Op dat moment was ik de grip op mijn leven totaal kwijt, net als het vertrouwen in de mensen om mij heen. Een wereld van zwarte wolken trok over mij heen, een zware depressie met psychotische klachten had mij in zijn greep.
Subtiel, en steentje voor steentje, werd ik kapot gemaakt door het manipulatieve gedrag van mijn partner. Hij heerste over ons gezin en beheerste ons dagelijks leven.
Een gevoel van woede en frustratie zat diep in mij geworteld omdat ik niet begreep wat er met mij aan de hand was. Mijn gevoel van eigenwaarde was compleet afgebroken en ik ging zelfs geloven dat ík deze hele situatie binnen ons gezin veroorzaakt zou hebben. Hij vertelde zijn omgeving, zonder enige schroom, dat ik een ‘borderliner’ was.
Er brak een tijd aan dat ik mij met hand en tand ging verdedigen als er weer eens iets gebeurde waarvan mij de schuld in de schoenen werd geschoven. Te vaak zijn onze kinderen getuige geweest van mijn worstelingen. Zij zagen hun moeder steeds dieper wegzakken in een wirwar van emoties en frustraties. Voor mijn kinderen is die tijd daadwerkelijk een hel geweest.

Mijn partner ging zijn buien en ongekunstelde gedrag steeds verder over de ruggen van de kinderen uitspelen. Stapje voor stapje was hij doelbewust en gewetenloos gericht bezig, wetende dat dit de ondergang van mij heeft betekend.
Hij zoog zijn directe omgeving leeg, om zich vervolgens te voeden met de energie van de ander, en wist zich zo een weg te banen met zijn gewetenloze en destructieve gedrag.
Een financiële ramp volgde. Talloze deurwaarders verschenen aan de deur en beslagleggingen volgden. Dit alles gebeurde regelmatig in de aanwezigheid van de kinderen.
Inmiddels voltrok zich een tweedeling in ons gezin: de oudste twee kinderen begonnen zich steeds meer tegen mij af te zetten. In het begin uitte dit zich vooral in het afstand van mij houden en steeds maar weer verbaal – met woorden die zo uit de mond van hun vader zouden kunnen komen – de confrontatie zoeken.
In een later stadium kregen woede en frustratie de overhand, ontstonden er binnen ons gezin conflictsituaties, en werden er steeds vaker zaken tegen elkaar uitgespeeld.
Als ik bijvoorbeeld door de voordeur naar binnen kwam, ging mijn dochter via de achterdeur naar buiten. Zij schaarde zich steeds meer achter haar vader, en ik werd midden in mijn gezicht uitgelachen.

De verwijten werden naar mijn hoofd geslingerd. Ik zou de oorzaak zijn van alle conflicten en ellende binnen ons gezin.
Het ‘hersenspoelen’ van de kinderen, door hun vader, had zich voltrokken en het gedrag van mijn dochter veranderde zienderogen in verbaal agressief. Er werd van mij steeds meer afstand genomen met steeds weer dezelfde terugkerende en manipulatieve verwijten.
Mijn partner heeft het uiteindelijk voor elkaar gekregen om ‘mijn zwakte’, de liefde voor mijn kinderen, uit te spelen binnen ons gezin. Het verschrikkelijke gevolg daarvan was dat mij dochter een paar jaar geleden, middels een brief, volledig afstand van mij heeft genomen.
Met dit blog wil ik hulpverleners en professionals proberen te bereiken om zich eens verder te verdiepen in de problematiek van narcisme en ouderverstoting. Het grote leed en verdriet dat ouders en naaste familie wordt aangedaan is onvoorstelbaar en niet te beschrijven.
Destijds, tijdens mijn opname, hebben de psychiater en de verpleegkundigen het destructieve gedrag van mijn partner in ons gezin niet kunnen doorzien. Met grote gevolgen van dien: alle betrokken hulpverleners zijn ‘overvleugeld’ door het verhaal van mijn partner en ik werd daadwerkelijk met mijn rug tegen de muur gezet. Ik was immers de psychiatrisch patiënt wiens verhaal men niet voor waar aanneemt.
Anderhalf jaar later ben ik gaan praten met de betreffende personen en hebben zij mijn verhaal aangehoord en zeer geëmotioneerd gaven zij aan fouten te hebben gemaakt. Zelfs de psychiater heeft haar excuses aangeboden voor het niet doorzien van mijn partner en zijn gedrag. Het leed was al geschiedt: een ontwricht gezin en kinderen met zwaar opgelopen trauma’s. Zij hebben jarenlang hulpverlening nodig gehad.

De rechterlijke wereld wil ik met klem verzoeken om tijdens rechtszittingen, zoals hoog conflictscheidingen, eens verder te kijken en een feitenonderzoek te laten plaatsvinden in het begin van het proces.
Dit om helder te krijgen welke onderliggende problematiek in het gezin speelt. Ook de rol van beide ouders zou tijdens zittingen goed onder de loep genomen moeten worden. Te vaak gebeurt het dat de narcistische ouder zich positief profileert en met diens verhalen de rechterlijke macht op zijn of haar hand krijgt. Met alle gevolgen van dien voor de welwillende ouder.

Inmiddels ben ik al enige jaren werkzaam als ervaringsdeskundige om te vechten voor de rechten van ouders en kinderen in dergelijke situaties. Wat ik heb meegemaakt gun ik werkelijk niemand.”
Dank Margriet voor het delen van dit verhaal.

http://www.marysjabbens.nl/blog/als-je-als-ouder-wordt-verstoten-door-je-kind/

‘Ik wil gerechtigheid voor mijn kinderen’

Moeder (42) familiedrama Etten-Leur klaagt politie aan: ‘Ik wil gerechtigheid voor mijn kinderen’

ETTEN-LEUR – Al moet ze voor de rest van haar leven voor de rechter staan, ze moet en zal gerechtigheid krijgen voor haar vermoorde kinderen. De 42-jarige Nesrin sleept de politie en de gemeente voor de rechter, omdat zij vindt dat zij indirect verantwoordelijk zijn voor het familiedrama aan de Landmanweg in Etten-Leur vorig jaar. De politie ontkent met klem en vindt dat er alles aan gedaan is om het gezin te helpen. Vader Nekati Çelik schoot in maart 2015 zijn dochter (9) en stiefzoon (20) dood en pleegde daarna zelfmoord.

De vrouw van Turkse komaf en haar kinderen hebben jaren voorafgaand aan het drama verschillende keren meldingen en pogingen tot aangifte gedaan van bedreiging en mishandeling tegen moordenaar Nekati Çelik. “Daar is niets mee gedaan, met als vreselijk gevolg dat ik mijn onschuldige kinderen heb moeten begraven”, zegt Nesrin hevig geëmotioneerd.

‘We hebben er alles aan gedaan’
Politiewoordvoerder Willem van Hooijdonk ontkent stellig dat er niets met de meldingen is gedaan. “We hebben er alles aan gedaan om mevrouw gerust te stellen. Ze heeft meerdere keren aangegeven dat ze tevreden was over de manier waarop haar meldingen zijn afgehandeld.”

ZIE OOK: Huis waar familiedrama plaatsvond gesloten vanwege vondst wietkwekerijen

Lastig huwelijk
De ellende rond het gezin begon eind 2010. Nesrin stapte naar de politie, omdat haar echtgenoot haar ernstig mishandelde. Haar kinderen leden er ook onder: dochtertje Melda kreeg het stempel ‘probleemkind’ en tiener Jerfi belandde op het criminele pad.

Volgens de politie deed Nesrin geen aangifte, maar liet ze weten dat de verhoudingen tussen haar en haar man weer ‘zeer goed zijn’.

Huis beveiligd
Twee jaar later gaat het opnieuw mis, maar volgens Nesrin krijgt ze ondanks aandringen, geen hulp. De politie ontkent dit en zegt dat het huis in Etten-Leur strenger in de gaten wordt gehouden zodat er bij problemen tot actie kan worden overgegaan.

Nesrin dient eind 2013 een officiële klacht in bij de politie over het gewelddadige gedrag van haar man en de vele doodsbedreigingen. De rechter beslist vervolgens dat Nekati Çelik het huis aan de Landmanweg moet verlaten.

ZIE OOK: Stille tocht voor slachtoffers familiedrama Jerfi en Melda in Etten-Leur

Risico van de dood
In de klachtbrief van Nesrin, die in handen is van Omroep Brabant, voorspelt ze de dood van haar kinderen. “Wij willen graag blijven leven. Maar het lijkt alsof wij eerst het risico van de dood moeten ervaren.” Volgens de politie gaf Nesrin aan tevreden te zijn met de manier waarop haar klacht is afgehandeld.

In 2014 stort Çelik zich vanwege geldproblemen in het drugscircuit en begint een wietkwekerij in het huis in Etten-Leur. Zoon Jerfi moet ‘als een soort slaaf’ de kwekerij runnen en moet van zijn stiefvader verplicht op het adres ingeschreven staan. Op die manier kan de schuld bij een eventuele ontdekking van de kwekerij bij hem komen te liggen.

‘Ik vermoord je kinderen’
Nesrin duikt uit vrees voor haar leven onder in Dordrecht. Een dag later leest ze op Omroep Brabant dat er drie doden zijn gevonden in een huis in Etten-Leur. Op dat moment ziet ze een verontrustend sms’je van haar ex-man. “Denk je nou echt dat ik mijn dochter aan die dronkaard (Nesrins vriend, red.) toevertrouw? Ik had jou willen vermoorden, maar om jou meer pijn te doen, vermoord ik je kinderen.” Volgens de politie is niet gebleken dat in de maanden voorafgaand aan het drama sprake was van een concrete dreiging.

In eerste instantie wilde de 42-jarige moeder na de moorden niets zeggen. Ze wilde haar leven weer oppakken en het verlies van haar twee onschuldige kinderen in alle rust verwerken. Maar nu haar huis in Etten-Leur op last van de burgemeester is gesloten na de vondst van twee hennepkwekerijen, is ze vastberaden haar naam te zuiveren en gerechtigheid te krijgen voor haar kinderen.

ZIE OOK: ‘Hier zijn geen woorden voor’, school Zevenbergen brandt kaarsjes voor slachtoffer drama Etten-Leur

Waarschuwingsbrief
De wietkwekerij werd enkele dagen na het familiedrama in het huis gevonden. Ongeveer twee maanden na de moord ontvangt Nesrin een waarschuwingsbrief van de burgemeester. “Het is absurd dat de burgemeester de moeder eerst een condoleancebrief stuurt en daarna een waarschuwingsbrief vanwege een wietzolder”, aldus de advocaat van Nesrin Peter Schouten. Eind 2015 werd het huis gesloten na de vondst van een tweede wietkwekerij.

De gemeente Etten-Leur kan niet inhoudelijk reageren op de aantijgingen omdat het kort geding tegen de sluiting van het huis nog loopt. Er wordt ook een bodemprocedure aangespannen om de schade van het sluiten van Nesrins huis te verhalen op de gemeente.

print corrigeer
Publicatie: vrijdag 19 februari 2016 – 14:19
Gewijzigd: vrijdag 19 februari 2016 – 18:30
Auteur: Sebastiaan Quekel
Bron

‘Het blijft onrechtvaardig voelen dat ik met mijn kinderen moest vluchten’

‘Het blijft onrechtvaardig voelen dat ik met mijn kinderen moest vluchten’

Wilma van Meteren − 03/11/15, 09:20
© Arie Kievit. Inge Verdaasdonk: ‘Het blijft onrechtvaardig voelen dat ik met mijn kinderen moest vluchten. Ons leven lag in duigen.’

INTERVIEW Negen jaar lang had Inge Verdaasdonk (40) een relatie met een man, de vader van haar twee kinderen. Wat begon als een leuke tijd werd meer en meer overschaduwd door zijn gewelddadige kant.

  • Wereldconferentie voor Vrouwenopvang
    Vandaag begint in Den Haag de Wereldconferentie voor Vrouwenopvang, met honderden deelnemers – vooral vrouwen – van alle continenten. Ministers komen, maar ook vrouwen die zelf slachtoffer zijn. Het vierdaagse congres telt 900 deelnemers uit 115 landen, onder wie Inge Verdaasdonk.

“Het ging af en aan. Ik leefde van goed moment naar goed moment. Daar hield ik me aan vast en mijn twee kinderen waren alles voor me. Dat hij kwaad werd… ik dacht dat het aan mij lag. Pas toen we uit elkaar waren, besefte ik dat ik helemaal geen schuld had aan zijn uitbarstingen. Dat had alleen hijzelf.”

Zelf hulpverleenster en inmiddels doorgestudeerd voor maatschappelijk werker deelt ze deze week haar ervaringen op de Wereldconferentie voor Vrouwenopvang. “Om anderen bewust te maken wat huiselijk geweld is en wat dat met een gezin doet. Wie komt er voor ons op? De omgeving heeft niet alles door. Als hulpverleenster geloofde ik ook dat iemand zijn leven kon beteren.”

Buren, politie, maatschappelijk werk en zelfs bij de vrouwenopvang in die tijd, niemand vroeg werkelijk wat er in al die jaren bij hen had gespeeld. “Meermalen hebben buren ’s nachts de politie gebeld. Wie weet ik niet, want niemand heeft mij ooit gevraagd wat er aan de hand was. Agenten kwamen aan de deur. Ik loog dat alles goed was. Hij stond dichter bij me dan de agenten. Terugvechten deed ik al jaren niet meer. Dat maakte het alleen maar erger. Ik wachtte tot de bui over was.

112 gebeld
“De breuk kwam na afloop van een heel leuke avond. Hij zou even sigaretten gaan halen en kwam anderhalf uur later terug. Het was helemaal mis, hij liet mij door de kamer vliegen. Mijn oudste kwam beneden. Ik wilde niet dat ze dit zag. Ik besloot de relatie te verbreken.”

Toch kwam er geen rust. Hij bedreigde haar met de dood zodra hij zijn zin niet kreeg. De relatie was gestopt voor haar, het geweld niet, hij wilde haar niet loslaten. “Op een avond werden de dreigementen zo concreet dat ik de kinderen uit bed heb gehaald en 112 belde dat de politie ons moest komen halen. Maar het blijft onrechtvaardig voelen dat wij moesten vluchten. Ons leven lag in duigen.”

  • Het is fijn dat je veilig bent, maar je bent alles kwijt en komt moeilijk tot jezelf

Het werd een lange vlucht met bizarre situaties. Haar ex was die nacht inderdaad haar huis binnengedrongen, waarbij hij de deur en een raam had ingetrapt. Na aangifte raadde de politie haar aan gewoon naar huis te gaan: Dan waarschuw je ons als hij komt. Ze vertrok zo snel mogelijk, naar Limburg. Maar toen haar ex een agent in hun woonplaats aanklampte en zich voordeed als haar vriend, had hij haar schuilplek zo ontfutseld.

Regels en stress
Vervolgens waren Verdaasdonk en haar kinderen zeven maanden in Emmen, tot ze besloot terug te gaan naar Breda, naar een vrouwenopvang. “Het is fijn dat je veilig bent, maar je bent alles kwijt en komt moeilijk tot jezelf. Zoveel vrouwen en kinderen op elkaar, dus veel regels en stress. Met trauma’s gebeurde niets. Ik voelde me niet serieus genomen.”

Hoe anders zou het zijn geweest als ze zelf de regie had gehad in de vrouwenopvang, haar eigen opvoedregels had kunnen vasthouden en niet maandenlang in een groep had moeten leven? Daar heeft ze de afgelopen jaren met succes voor gestreden binnen diverse organisaties die zich bezig houden met huiselijk geweld.

De manier van werken is aangepast, de regie blijft bij de vrouw zelf en veel opvanghuizen zijn anders ingericht. “Er is in Nederland veel verbeterd, maar we moeten alert blijven, bij bezuinigingen en voor de gedachte dat anderen weten wat goed voor je is. Voor mij is het een oud verhaal maar voor anderen in zo’n situatie is het allerbelangrijkste dat ze vanuit eigen kracht en een eigen plan vooruit kunnen. Dat geldt voor vrouwen in de hele wereld. Deze overlevers wil ik in mijn workshop tijdens de conferentie een stem geven.”

http://www.trouw.nl/tr/nl/4492/Nederland/article/detail/4177090/2015/11/03/Het-blijft-onrechtvaardig-voelen-dat-ik-met-mijn-kinderen-moest-vluchten.dhtml

Als hij zich vervelend voelt

10458014_1066749603357358_363169310734315593_n

Lastig is het als de narcist zichzelf vervelend voelt.
Hij zal dan vaak een slachtoffer zoeken om zijn ongenoegen op te botvieren. Meestal ben jij dat! Want de buitenwereld die hem nog niet kent, weet hier niets van, hoe beestachtig en vals hij kan zijn!
Als voorbeeld:
Hij komt binnen en zet je op de negeer-modus.
Je zegt zelf ook niets en gaat je eigen gang, op het moment dat jij bv een boek pakt om in te gaan lezen en je hem dus niet langer opmerkt, zal hij je gaan uitdagen.
-Wat ben je stil?
Jij was ook stil toch en ik ben bezig.
-Maar jij bent helemaal in jezelf. (Dat was hij dus zelf)
-Wat is er mis met jou.
Hoezo wat is er mis met mij, ik ben nu bezig met de boekhouding.
-Jij maakt ook altijd schulden.
(Let op altijd en schulden, zelf maakt hij altijd schulden!)
Je blijft hem maar negeren want anders loopt dit uit op een ruzie dat weet je inmiddels wel!

 

tumblr_n1fszpRL6T1t7i8mpo1_500

Later die avond krijg je een zeer vervelende email van hem.
Hoe hij jou ziet etc en dat is niet mals natuurlijk.
Alles wat goed aan jou is maakt hij met de grond gelijk.
-Jij drinkt altijd (eh in het weekend mag ik? Terwijl hij diegene is die zichzelf elke dag volsnuift en blowt)

tumblr_my1ks0Ag8E1qazbtlo1_500
-Jij bent altijd chagrijnig (Eh als ik jou zie wel,  dat klopt! Maar over het algemeen niet, eigenlijk bijna nooit, maar de narcist is zelf vaak chagrijnig!)
-Kijk wat jij bereikt hebt in jouw leven, helemaal niets
(Waar heb ik dit ineens aan te danken, zeur ik over zijn leven? Ik bemoei me niet met zijn leven, dus waarom hij wel met mijn leven? Daarnaast is hij diegene die niets bereikt heeft in het leven en jou liet opdraaien voor alle verantwoordelijkheden die hijzelf had moeten dragen, dat jij als gevolg daarvan in je eentje de kinderen moest opvoeden zonder hem, gelukkig maar, vergeet hij even, dat jij je kinderen geweldig opgevoed hebt, vergeet hij ook maar even! Gemakkelijk hé dat anderen onderuit trappen, terwijl ze zelf niet deugen)
-Jij hebt straks niemand meer en dan ben jij eenzaam.
(Mijn vriendin kwam net langs, hoezo eenzaam? Waar haalt hij dit vandaan eigenlijk of voelt hij zichzelf eenzaam misschien?)
Jij moet liever zijn, kijk naar mij ik ben toch ook heel lief? (Hoezo lief zijn, betekend dit dat je het bed weer met hem moet gaan delen, want dan ben je enorm lief, voor even dan natuurlijk, zolang het hem uitkomt! Liever zijn, want hij is het ook? Ik snap niet waarom hij zichzelf zo ontzettend lief vindt, hij is niet lief nml. hij denkt dat hij lief is, (Of hij wil je doen geloven dat hij zo lief is) en denkt dat hij het beter doet maar ergens kan hij je niet uitstaan dat jij boven hem staat!)
Het enige dat je hoort is allemaal negativiteit.
Jij dit en zus en zo en hij blijft gewoon doorgaan, via mail, whatsapp, noem het maar op.
Reden onbekend, oh wacht hij zocht de hele tijd al naar een reden om lekker ruzie te kunnen maken met jou, omdat je niet deed wat hij wilde… Nml naar zijn pijpen dansen.
Pure manipulatie alweer en hij houdt nooit op.
Jarenlang gaat hij hiermee door en vervalt continu in herhaling.
Als een kras in de plaat, hoor je telkens weer eenzelfde zinnen.
Zeer vervelend narcisten.

tumblr_mulln04bzx1rz4se1o1_500

Vermoeiend ook. Bij hen geldt het zeker dat als zij wijzen er meerdere vingers naar henzelf wijzen. Wie weet wat ze achter je rug om allemaal zeggen?

Misbruikt-mishandeld

tumblr_mwqb2hXopO1sk24yqo1_500

Klein maar dapper, was zij de kleine Najine uit Irak.
Ze was mooi, had prachtige grote hertenogen, en een smal ovaal gezichtje.
Haar zwarte lange haren glommen gezond.
Ze was gevlucht en had de stap gewaagd om haar familie te verlaten. Het deed pijn in haar hart en ziel.
Ze huilde veel en vaak.
Maar door haar aandeel in het protest tegen de politiek daar was zij ontdekt en had ze moeten vluchten.
Ze miste haar moeder het meest, daarna haar zusje, en dan haar vader. In Nederland kwam zij aan bij een vluchtelingen opvang. Ze leerden haar omgaan met de nieuwe cultuur en de gewoonten, het geld en de supermarkten, samen met de andere vluchtelingen moest ze ook de taal gaan leren.
Dit lukte gelukkig snel omdat ze al Engels had geleerd. Dit scheelde enorm.
In de vluchtelingenopvang kwamen vaak mannen, die al een tijdje in Nederland woonden. Ze hadden al een paspoort bemachtigd en zochten vrouwen uit die nog geen paspoort hadden.
Met een reden!

Najine werd ook uitgezocht door één van die mannen, die met mooie beloftes haar een mooi thuis aanbood als zij maar met hem zou trouwen!
Dan had zij immers alles wat ze wilde?
Ze gingen samenwonen.
Na drie jaar zou ze een verblijfsvergunning krijgen.
In de drie jaar dat ze met hem samenleefde werd ze gebruikt als een slavin.
Ze moest alles voor hem doen, in huis en in bed.
Hij maakte vaak ruzie.
Ze kreeg niets qua kleding een vriendin gaf haar vaak wat kleding.
Najine was vaak ziek. Bronchitis die maar niet over wilde gaan.
Op een dag vertelde Najine aan die vriendin dat ze geslagen werd met een televisie kabel door die man. Met tranen in hun ogen zaten ze daar die dag op haar kamertje.
Bont en blauw sloeg hij haar. Onder dreiging dat hij zou zeggen dat ze hier illegaal was in Nederland, maakte hij misbruik van haar angst dat ze terug moest naar haar geboorteland.
Dit gebeurd bewust.
Daarom zoeken ze vrouwen uit in vluchtelingenkampen namelijk.
Zodat zij ze kunnen manipuleren en misbruiken.
Najine had gestudeerd en kon al goed weg met de Nederlandse taal. Op een dag had ze op school verteld over haar thuissituatie, de leerkracht was enorm geschrokken en zorgde voor opvang voor Najine.
Najine is vertrokken die week nog, naar een blijf van mijn lijf huis.
Het ging later goed met haar.

Gevlucht en mishandelt

tumblr_mxrflmFJJd1sq2defo1_500

Jaren geleden had ik een lieve vriendin.
Ik noem haar hier Lana. Lana was getrouwd met een vluchteling die in Nederland was komen wonen. Ik kon goed met Lana overweg, we werden vriendinnen.
Haar man was bevriend met mijn vriend. We hadden best wel vaak contact.
Zij kwam uit een Slavisch land, hij wilde persé trouwen met een vrouw uit die landen die waren gemakkelijker dan Nederlandse vrouwen vond hij.
Zo kwam zij dan in Nederland wonen. Ze ging studeren hier. De taal leerde zij wonderlijk snel. Ze was zeker geen dom vrouwtje, wat hij misschien liever had gehad.
Soms als ik daar kwam, was er hondenvoer tegen de ramen gegooid, dan had hij weer een woede aanval gehad, en dus ruzie.
Ze ruimde het echt niet op. Oh nee zei ze, hij gooit het op de ramen, dan mag hij dit zelf ook weer schoonmaken.
Gelijk had ze.
Of er nu vaak ruzie was, is mij nooit echt duidelijk geworden. Gelukkig was zij niet.
Hij had haar precies waar hij haar wilde hebben, opgesloten in een huis.
Op een dag zei hij dat als zij een ander zou hebben, hij haar zou vermoorden.
Hij zei dit met een grijns, en zij werd vuurrood.
Ik zei dat hij normaal moest doen, dat relaties ook wel eens kapot gaan nml.
Dat kon hem niets schelen, hij zou dat doen, dan wist zij dat maar alvast.
Ik wist van haar spulletjes, veel was het niet.
Dat ze ervan hield.
Bepaalde dingen uit haar jeugd bv.
Op een dag was zij verdwenen, nadat in de nacht iemand had aangebeld bij mijn huis en ik niet open deed. Ik maakte me zeer ongerust.
Ze was bij hem weg, ik werd geen deelgenoot gemaakt. Begrijpelijk ivm mijn vriend die bevriend was met haar man.
Ze wilde dus bij hem weg.
Op een dag, maanden later zag ik haar lopen hand in hand met een andere man. (niet handig om dit al openbaar te doen, wat als ze haar ex was tegengekomen?)
Ik riep haar maar ze reageerde niet, logisch.
Ik wist waar ze woonde inmiddels, puur toeval en gevoel, had ik iets gezien in een woonkrant en dacht daar woont ze nu vast. Dat bleek ook zo te zijn. Mijn vriend beloofde mij met de hand op zijn hart dat hij dit nooit zou verraden!
Een week later had haar ex haar opgewacht bij haar huis en haar gestoken met een mes, meerdere malen in haar gezicht en arm en dankzij een tas kon zij hem nog afweren.
Op klaarlichte dag, met allerlei mensen om hen heen.
Mijn kind was altijd bang geweest voor haar man, vreemd genoeg, alsof ze het aanvoelen dat iemand niet deugt.
Haar man kwam in de gevangenis terecht.
Ik kon via via nog wat van haar geliefde spulletjes terugkrijgen en heb deze gebracht naar haar en in de gang gezet van het appartement.
Ik mis haar nog steeds, maar weet dat het goed met haar gaat, gelukkig.
Ik zal haar altijd blijven missen als vriendin en als mens!
Dankzij dit soort mannen, moeten vrouwen vluchten. Mishandeling komt vaker voor bij narcisten. Veel vrouwen zwijgen.

Ik stuur dit verhaal in opdat andere vrouwen gewaarschuwd worden voor dit soort mannen.

 

Man laat vrouw en kinderen achter op terugweg van vakantie

Man laat vrouw en kinderen achter op terugweg van vakantie

11905390_475637375950107_88124002754377158_n

Snikkend met haar baby op de arm en haar andere kind aan de hand. Zo trof een chauffeur een Franse vrouw aan langs de kant van de weg. De vrouw was door haar echtgenoot in Valence achtergelaten op de terugweg van vakantie.

Het koppel uit Roanne kreeg onderweg ruzie. De woordenwisseling liep uit de hand. De man sloeg zijn eega en beval haar uit te stappen samen met de kinderen. De Française werd met haar kroost naar een politiecommissariaat gebracht. Daarna zette de politie haar thuis af. Het OM in Frankrijk moet nu beslissen over de eventuele vervolging van haar echtgenoot.

Bron

Narcist eigen, denkt niet na, krijgt vaak woedeaanvallen in de auto, omdat je dan nergens naartoe kunt en dit weten ze donders goed!

Reden waarom ik nooit met hem op vakantie wilde!
Angst dat hij me aan de kant van de weg zou laten staan in den vreemde.
Heb meermalen enorm veel moeite gehad mij te beheersen om niet die auto uit te springen als hij een narcistenbui had.
Ook ben ik enkele malen bij de stoplichten uit de auto gestapt.
Hij reed dan gewoon weg.
En ik me maar inhouden terwijl ik intens verdrietig was, en in huilen uit kon barsten op straat.
Ik schaamde me altijd zo als dit mij overkwam.

Dus een tip- ga nooit met een narcist op vakantie.